Kontemplacja to ciągłe przyjmowanie, otwartość duszy. Gdzieś w głębi, w sobie, jestem otwarta na Boga, na Jego łaskę, na przychodzenie. Wtedy pojawia się kontemplacja. A wtedy – żyję w pełni. Może być jednak inaczej: jestem wodoodporna, nieprzemakalna, nic nie ma szans przeniknąć w głąb: ani Słowo Boże, ani Słowo Wcielone, ani Duch. Nie może wtedy…Continue reading Kontemplacja to przyjmowanie